A solo exhibition by Tangmo Ladapha Sophonkunkit emerged from the agony in which an artist is caught inside an unstoppable working condition. Artists, like workers in any other profession, extort and extract materials from their own labor to produce work. Not even one’s most private and intimate property — namely, dreams — is exempt from this extractive logic; this ensures that bodies and minds are constantly working, even in leisure time. To 'cry on cue' is therefore the demand for extracting abstract feelings as materials to be manufactured and delivered on a set of artistic production. 

A story, based on the artist's dream about a robot maid who is repeatedly doused water over her eyes, is adapted into a two-parts play, unfolding at 6060 Arts Space. In White Building, the installation is a set for a performance, with dream residue and objects arranged as stage décor. Silently, the objects wink to one another as though inviting the spectator to eavesdrop their conversations. In Black Box, Tangmo revisits elements from the set to perform her own tasks. The artist's struggle to work (and her inability to refrain from working) resonates with the maid's struggle to cry; together, the two endeavors flow into a single, parallel stream of  activity within the same stage set.

The exhibition presents nothing more than a dream of the artist, and proposes nothing more than this: that dreams do not need words, but rather gestures, the desire to be understood, and the effort to deliver the undeliverable. 

And what else can we do for a crying person, except listen to them, or cry with them? In such circumstances, it is even more pointless trying to comprehend the logic of dreams than to interpret them. Even when the understanding remains partial, a gesture, in its bodily resistance, can make communication possible. Between one’s eyes and another, between the hands that reach and the void they grasp, then arises the mutual compassion.

At 6060 Arts Space, Bangkok

6–28 November 2026, 

Mon–Sat 12:00–20:00 (closed every Sunday)

Opening Fri 6 Nov 2026, 17:00 onwards 

Live performance 11–14 & 18–21 Nov 2026

Closing Sat 28 Nov 2026, 18:00 onwards

นิทรรศการเดี่ยวของ แตงโม-ลฎาภา โสภณกุลกิจ มีจุดเริ่มต้นจากแรงกดดันที่ว่าศิลปินต้องผลิตผลงานอย่างต่อเนื่อง เกิดเป็นความกังวลเมื่อต้องหยุดทำงานจนไม่สามารถพักได้ เช่นเดียวกับแรงงานในสายวิชาชีพอื่น ศิลปินเองต้องขูดรีดแรงงานของตนเพื่อสร้างสรรค์ผลงาน กระบวนการขูดรีดนี้รุกล้ำเข้าไปยังอาณาเขตของความฝัน อันเป็นทั้งพื้นที่ส่วนตัวและทรัพย์สินส่วนบุคคล ส่งผลให้ทั้งร่างกายและจิตใจของศิลปินตกอยู่ในสภาวะที่ต้องทำงานอยู่ตลอดเวลาแม้ในยามหลับพักผ่อน การเรียกน้ำตาเพื่อเข้าฉากจึงเป็นภาพสะท้อนกลไกเดียวกันนี้ เป็นคำสั่งที่บังคับให้ศิลปินดึงความรู้สึกอันเป็นนามธรรมออกมาเพื่อแปรรูปและประกอบเป็นชิ้นงานบนสายพานการผลิต ภายใต้เงื่อนไขที่อุตสาหกรรมศิลปะเป็นผู้กำหนด

เรื่องราวที่มีจุดเริ่มต้นจากความฝันของศิลปินเกี่ยวกับหุ่นยนต์แม่บ้านที่ราดน้ำใส่ดวงตาของตนเองซ้ำ ๆ ถูกนำมาตีความและพัฒนาเป็นบทละครสององค์ ถ่ายทอดผ่านพื้นที่จัดแสดงที่ 6060 Arts Space (๑) ในพื้นที่ตึกขาว ร่องรอยและชิ้นส่วนจากความฝันถูกนำมาจัดวางคล้ายกับว่าเป็นฉากละคร วัตถุเหล่านี้สื่อสารกันโดยไร้สุ้มเสียง ราวกับเชื้อเชิญให้ผู้ชมแอบเงี่ยหูฟัง และปะติดปะต่อบทสนทนาที่เกิดขึ้น (๒) ในพื้นที่ห้องดำ องค์ประกอบจากฉากในความฝันถูกนำมาดัดแปลงและจัดเตรียมไว้ให้เข้ากับการปฏิบัติภารกิจของศิลปินในการแสดงสด ในพื้นที่ดังกล่าว ศิลปินต้องต่อสู้กับตัวเองในการทำงาน(และไม่ทำงาน) สอดประสานไปกับความพยายามในการร้องไห้ของหุ่นยนต์แม่บ้าน กิจกรรมของทั้งคู่ดำเนินไปเป็นเหตุการณ์คู่ขนาน ราวกับละครสองเรื่องที่แสดงอยู่บนฉากเวทีเดียวกัน

นิทรรศการนี้เสนอภาพความฝันของศิลปิน แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้เสนอสิ่งใดเลย นอกจากความจริงที่ว่า: ความฝันไม่จำเป็นต้องอาศัยถ้อยคำ หากแต่สามารถสื่อสารได้ผ่านอากัปกิริยา ความปรารถนาที่จะได้รับความเข้าใจ และความดันทุรังของร่างกายที่จะถ่ายทอดสิ่งที่ไม่อาจถ่ายทอดออกมาได้ 

และเมื่อต้องเผชิญกับน้ำตา เราจะทำอะไรได้นอกเสียจากนั่งลงรับฟัง หรือร่วมร้องไห้ไปด้วยกันกับเขา? ในสถานการณ์เช่นนี้ การพยายามทำความเข้าใจความฝันด้วยตรรกะอาจเป็นเรื่องที่ไร้ประโยชน์ยิ่งกว่าการตีความเสียอีก และแม้ว่าการตีความจะทำให้เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้แค่เพียงบางส่วน แต่ก็เป็นท่าที่ที่เปิดพื้นที่ให้การสื่อสารผ่านร่างกายเชื่อมโยงเข้าหากัน ระหว่างสายตาสู่สายตา ระหว่างมือที่เอื้อมคว้าไปในความว่างเปล่า ชั่วขณะนั้น ความรู้สึกร่วมได้อุบัติขึ้น

สถานที่: 6060 Arts Space

จัดแสดงวันที่ 6 - 28 พฤศจิกายน 2569, 

เวลาทำการ จันทร์-เสาร์ 12:00–20:00 น. (ปิดทุกวันอาทิตย์) 

​

เปิดนิทรรศการ วันศุกร์ ที่ 6 พ.ย. 2569 เวลา 17:00 น. เป็นต้นไป

การแสดงสด วันที่ 11–14 และ 18–21 พ.ย. 2569

กิจกรรมปิดนิทรรศการ วันเสาร์ ที่ 28 พ.ย. 2569 เวลา 18:00 น. เป็นต้นไป

As part of the exhibition "Photopsia" by Nat Setthana, curated by Suphon Niamkamnoet,

License to Breathe is a participatory performance — rooted in reflection and emotion that emerged while reading Family Comes First, the 2023 S.E.A. Write Award–winning book by Narisapongse Rakwattananont. The story, set within a Thai-Chinese family, resonated deeply with the artist as the first daughter of a second-generation overseas Chinese family living in Thailand. From that resonance grew a strong visual and emotional symbol, the round dining table, and the politics that surround it. More than furniture, the table becomes a stage of negotiation, sharing, silence, and repetition. The turning of the Lazy Susan at its center becomes a rhythm she grew up with as a language of movement, offering, and subtle power.

Through this familiar domestic ritual, License to Breathe transforms the everyday into a meditative act of reflection. Repetition lies at its core: gestures rise, fade, and reappear, forming an intimate rhythm of breath and movement. Each cycle of turning, offering, and pausing becomes an act of remembering and questioning. What are the unspoken rules that shape our behavior? Are they there, or are they not? Who creates them? What are we allowed to do, and what not?

The minimalist setup contrasts with projected text and live video, as a camera attached to the turning table captures continuous motion and shifting perspectives. As images and words revolve together, moments of tension, intimacy, and rhythm emerge, echoing a family meal where emotions circulate quietly beneath the surface. Through this circular motion of table, image, and breath, the work exposes how visible and invisible systems shape belonging, regulation, and the act of breathing itself.

By tracing the tension between the felt and the imposed, License to Breathe opens a contemplative space to consider how patterns of family, culture, and care are inherited, negotiated, and possibly reconfigured.

Disclaimer: The performance is based on Chapter 10: “My Older Sister” from the book. The artist has extracted and recontextualized elements from the text, offering a distinct theme and perspective separate from the original context. Non-verbal performance with Thai and English subtitles.

Concept and performance: Tangmo Ladapha S.

Edited and proofread text:  Vichapon Diloksambandh

Production Manager: Sita W.

Scenography: Prapatsorn Sukkaset, Kittipon Akarachat, Wiyada Sasawatphan (Scenography Department Bangkok)

Costume designer: Pin Nicha 

Video documentation: Poomin Wongsing

Photo documentation: Preecha Pattaraumpornchai

Video subtitle: Nat Setthana 

Curator: Suphon Niamkamnoet

- Special Thanks:

100Tonson Foundation

Family Comes First by Narisapongse Rakwattananont

Salmon Books

Rumba Bor

Just Chilling (2024)- participatory performance for One-day Stand No.1: Why So Myrts? Myyrmäki Arts Night

Set in the diverse yet quiet neighborhood of Myyrmäki, Just Chilling is a site-specific, participatory performance that transforms a personal experience of casual racism into a gesture of joy, generosity, and cultural reclamation. Sparked by an incident where a group of teens mockingly shouted “冰淇淋” ("bīng qí lín" – Chinese for "ice cream") at the artist, the performance reclaims this moment through an act of public engagement.

With a cart of homemade ice pops, a warm smile, and music by Thai-Finnish artist Susi Siriya Orenius, the artist moves through Myyrmäki offering free ice cream to strangers. This act of giving reimagines a moment of alienation as one of connection—bridging gaps through sweetness, humor, and human interaction. Just Chilling explores themes of identity, cultural misrecognition, and resilience, using the universality of ice cream to invite conversation, warmth, and shared presence.

Organised by The Other Side Vantaa in collaboration with Catalysti Finland

22.08.2024 17:00-19:00

At Myyrmäki, Vantaa, Finland

ผลงานที่สร้างขึ้นเพื่อแสดงในงานครบรอบ 50 ปี ของเมือง Vantaa และงานประจำปีของย่าน Myyrmäki ที่ใช้ชื่อว่า Why So Myrtsi ครบรอบ 10 ปี

ตั้งแต่เราย้ายมาเรียนที่ฟินแลนด์ เราก็มาอยู่ย่านนี้แต่แรก เพราะหอนักเรียนสุ่มมาให้ แต่ก็ถูกใจมาก เพราะเป็นย่านที่ค่อนข้าง diverse มีคนหลากหลายเชื้อชาติ ผู้อพยพเยอะ ซึ่งชอบมาก เพราะซุปเปอร์ก็จะยิ่งหลากหลาย ที่นอกเหนือจากอันเดิมๆเจ้าใหญ่ๆที่มีทุกย่าน นอกเหนือจากนั้น ก็เป็นย่านที่ทำให้เราไม่รู้สึกแปลกแยกมาก ไม่เคยโดนเหยียดจนกระทั่งเมื่อต้นปีที่ผ่านมา...

ที่ทำให้เราตั้งคำถามกับตัวเองว่า เราควรจะรีแอคกับสิ่งที่เกิดขึ้นยังไง เราควรรู้สึกยังไงกับมัน การมีอยู่ของเรามันส่งผลอะไรกับคนเหล่านั้นมากเลยหรอ เขาถึงต้องปฏิบัติแบบนั้นกับเรา...

สิ่งที่เกิดขึ้นคือ เป็นวันธรรมดาๆที่เรากับแม็กซ์กำลังเดินไปซุปเปอร์ ฝ่าลมหนาว ความอึมครึมของอากาศ เป็นวันปกติธรรมดาวันนึง จนเดินผ่านวัยรุ่ที่ดูเป็นชาวฟินน์ผู้ชายสามคน ที่อยู่ๆก็ตะโกนประโยคภาษาจีนที่มีคำว่า 冰淇淋 (bīng qí lín) ใส่ แล้วก็หัวเราะใส่เรา แล้วก็เดินจากไป

อย่างแรก สมองประมวนผลไม่ทัน รู้จักอยู่คำเดียว ที่แปลว่า ไอติม แล้วยังไงนะ ทำไมนะ

เลยหันไปถามแม็ก ผู้ที่น่าจะเข้าใจภาษาจีนกว่า ว่าเด็กแก๊งนั้นเค้าตะโกนใส่เราด้วยคำนี้ทำไมนะ

แม็กเลยต้องอธิบายบริบท มีม ที่มาจากนักแสดง Fast & Furious 9 John Cena และการโปรโมทหนังด้วยการพูดภาษาจีนไปด้วย กินไอติมไปด้วย แล้วมันไวรัล วัยรุ่นก็เอามาจำมาล้อกัน

สรุปได้ว่า ก็คงเห็น หน้านี่ จีนมาก ไปทริคเกอร์ความรู้ภาษาจีนอันน้อยนิดที่มาจากคลิปไวรัล มาตะโกนใส่คนเล่นซะหน่อย

กระบวนการสร้างงานเลยเกิดจากคำถามที่ว่า เราจะจัดการความรู้สึกที่เกิดขึ้นยังไง เราต้องทำยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เราในฐานะคนๆนึงที่ไม่คิดว่ามีใครสมควรถูกปฏิบัติแบบนั้น จึงเกิดความพยายามที่จะเปลี่ยนพลังลบที่ได้มา เป็นพลังบวกส่งคืนกลับสู่คนรอบข้างในย่านที่เราใช้ชีวิต

ส่วนตัวเป็นคนชอบไอติมหลอด ทั้งในแง่ของการเป็นตัวแทนความทรงจำวัยเด็ก ราคาถูก เจอตามตลาดนัด งานวัด และชอบที่มันมีการเคลื่อนไหวตอน ‘ทำ’ ไอติม การหมุนถังซ้ำๆ เกิดเป็นจังหวะ สีสันของน้ำที่เลือกมาทำไอติม รสชาตหวาน เข้าถึงง่าย ทำให้สิ่งนี้เป็นตัวแทนแลกเปลี่ยนรอยยิ้มกับผู้คน และยังป็นแกนกลางของงานชิ้นนี้ แต่ที่ขาดไม่ได้เลยคือ เสียงเพลง ที่ออกแบบโดยเพื่อนชาวละคร ลูกครึ่งไทย-ฟินน์ Susi Siriya Orenius

ที่ผสมผสานความสนุกสามช่าไทยๆ กับคลิปเสียงไวรัล John Cena ออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา ประกอบจังหวะการหมุนถังไอติมของเราและคนดูที่มาร่วมด้วยช่วยกัน ที่ทั้งแลกเปลี่ยนเรื่องราว รอยยิ้มและไอติมไปพร้อม ๆ กัน

Since I moved to Finland with my partner about three years ago, Myyrmäki has been our home. We love our little walk to local supermarkets at Myyrmanni and Isomyyri. The neighborhood's diversity has warmed our home during the harsh Finnish winters. Not long ago, however, my partner and I walked to the Myyrmäki shopping centre to do some errands. I am Thai, with my Southeast Asian-looking features, walking with my partner as usual. Three Finnish-looking teenagers shouted 冰淇淋 (bīng qí lín) in my face as we walked by. After saying this to me, they laughed out loud and walked away. I was confused because I knew what it meant. 冰淇淋 bīng qí lín means ice cream in Chinese. But I did not understand the full context of why they were telling me this. Fortunately, I have an American partner who is fluent in Chinese. He understood what the teenagers were referring to. The teenagers were copying John Cena's viral line while promoting the film Fast & Furious 9 on his Tik Tok. When I understand the full context of the line they chose to throw at me. I asked myself.

How do I feel about this? Does my existence bother them so much that they have to shout at me? How should I deal with this?

Disrupting the quiet neighbourhood with my liveliness and BING CHILLING by offering ice-cream to the people of Myyrmäki! With a big smile and enthusiasm, I make ice pops and offer them for free to the people of Myyrmäki, together with the rhythm of tracks produced by Susi Siriya Orenius, a multidisciplinary Thai-Finnish writer and director. It also explores the playfulness between the gesture of ice-cream making and the natural social interaction between people, sharing moments and sweet treats as a means of bringing people together.

Photo credits to Aman Askarizad

Memory field is a participatory performance that is designed to invite participants to engage and explore memories at any level of their choice. It aims to activate layers of memories through human interactions and collective activities.

Through the research process of this project, Tangmo dug back into her curiosity about the silenced history of the 6 October event, or the Thammasat Massacre in 1976 in Thailand. Growing up in an authoritarian society such as Thailand, Tangmo finds it hard to locate a way to break the silence, not only about the particular incident but also about other aspects and issues of life. Even if she wants to do so, something internally is trying to stop her.

In this project, Tangmo is interested in using memory, both personal and collective, in a process of re-imagining and constructing a set of collective actions in an engaging setting. She juxtaposes a traumatic narrative with a memory card game as a way to open up a conversation. She collaborated with several Thai artists to discuss self-censorship and how to overcome it over time in our own ways. The artists were asked to design patches that represent the points of view of how they feel about the issue of self-censorship and how each of them is dealing with it.

The performance invites participants to return to everyday matters and consider what possibilities or memories might be evoked. We carry our own wounds. Together, we brainstorm which words match the sentences on the memory cards. We discuss, we negotiate, we share from different points of view. The performance wishes to touch upon the intersections of memory, together.

Let yourself in-

To a field of memories

On the ground

Laying down

Looking up to the sky

Our future has been buried deep underground

take it in and let it sink in-you & me

WORKING GROUP:

Concept and performance: Ladapha “Tangmo” Sophonkunkit (MA program in Live Art and Performance Studies, artistic thesis project for a Master of Arts)

Costume designer: Pin Nicha

Sound designer: Fluffypak

Graphic designer: Suwapat Rodprasert, Chiw Uparsin, Sirada Darikarnonta

Patch designers: Jayda Sakulpoonsook, Naraphat Sakarthornsap, Beam Wong, Maya Jett, Praejeen Kunawong (Jeen Ku), bo nawacharee, Banana blah blah, Julibakerandsummer, Thanakorn Dean Siriraks

Location: Mylly

Sörnäisten rantatie 19

00530 Helsinki

24.10.2023 at 18:00

25.10.2023 at 18:00

26.10.2023 at 18:00

27.10.2023 at 17:00

Photos: ©️ 1 by Nat Setthana

Photos: ©️ 2-5 by Antti Ahonen

re-read live performance was a part of second hand dialogue exhibition. The exhibition aimed to collect human interactions through dialogues by recording short phone conversations of visitors, who volunteered to be recorded. I was invited to a part of this project to interpret transcribed dialogues and created a staged-reading from those dialogues.

With two performers and six transcribed dialogues in front of a live audience, this was a great experience to interpret and read these real conversations out loud. It was standing room only for this event with performers scattered throughout the gallery. Because of the crowd, there was even a moment where I could not see Suphasawatt, another performer during the show.

The conversations flew across the crowd back and forth like we were making a phone call across the room. The last performance was the most memorable one. It was a conversation between a daughter and her now-deceased father. She called someone she knew and asked that person to be her dad. This simple dialogue moved me deeply and was a memorable goodbye for us all.

Directed and performed by Suphasawatt Purnaveja and Ladapha Sophonkunkit

second hand dialogue exhibition by Nawapol Thamrongrattanarit

2019

Photos: © bangkokcitycity.com

This performance was inspired by Thailand’s 6 October event or the Thammasat University Massacre. When I was young, I saw a second-hand book, and it had 6 October on its red cover. It grabbed my attention right away because October 6 is my birthday. I asked my father what it was about. However, he refused to talk about it. It was in my mind for years until I knew the reason behind his silence. October 6 is the anniversary of a brutal event of Thai student massacre in 1976. My partner and I worked together to develop my initial idea into nine pieces of performance. We chose to perform in a small gallery and also a chef’s table restaurant.

These intimate spaces created a warm and welcome feeling for the audience, like home. We intended to make them feel like they were invited to my birthday party. I wrote nine separate pieces of performance which were each linked to nine selected objects: a music box, a letter, a tube of toothpaste, a television, a cello, a children’s book, a polaroid instant photo, a cat bowl, and three songs.

Every night each member of the audience would choose one item that reminded them of some memory or the one they felt connected to. I got a different set of objects, so each night set of performances was different. I intended to play with the word memory both in the theme and in the process. Sharing and exchanging memories through my performance, the audience could interact and play along with me.

Solo performance by Ladapha Sophonkunkit

Written and directed by Vichapon Diloksambandh and Ladapha Sophonkunkit

June 1-18, 2018

at EKAMIAN

FULLFAT THEATRE